Yoklugun damla damla, düşüyor geceme. Gece saçlım...
Yağmursun gözyaşlarımdan dökülen. Sensizlik hep aynı yere damlayan su damlası. Erir hasretinten yüreğim...
Öyle ağır ki yokluğun. Öyle büyük, öyle acı. Yokluğun Sonsuza dek sürecek belki... Belki... Belkisi yok gibi; Şimdilik...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta