Yok Olduk Şiiri - Ercan Barut

Yeşili sise boğdular,
Ağaca tek tek kıydılar,
Loş griyi dert koydular,
Yerine beton yığdılar.

Irmak çağlar, bol akardı,
Tarla ürün, can saçardı,
Küstü bize toprağımız,
Ağu sundu sularımız.

Komşu kapısı açıktı,
Muhabbet koyu yarıktı,
Beton kule kilit vurdu,
Sinsi hinlik ara bozdu.

Ekmeği hep paylaşırdık,
Cebimizden bölüşürdük,
İşten kovup el ettiler,
Soyup bir de medhettiler.

Yoksuluz biz, şükrederdik,
Aldanıp yüz vermeseydik,
Bu günleri görmeseydik,
Sırtımızdan çöktürmezdik.

Acemi kulduk hayatta,
Tat kalmadı hiç muratta,
Süslü köşkler her tarafta,
Umut uçtu ak bulutla.

Ercan’ım dinlemez kimse.
Sesim varmaz o meclise,
Gözyaşım karıştı tere,
Göçüp gittim bak sessizce.