Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ruhların farklı zamanda benzeri duyguları yaşaması ve bunu sözcük denen malzemeleri kullanarak bu şekilde ifade etmesine 'şair kardeşliği' diyorum ben....
ORDU
Güçlendirilmiş hazlar üniformasını giymiş,
Ayağıma batmış paslı umutlarla,
İçsel Titreşimler sınırında,
Aşk konservesi kutularından yapılmış kalkanla,
Yalnızlıkla savaşan
Tek kişilik bir orduyum.
GÜLSEN GÖNENÇ
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta