Yırtık Mektup Şiiri - Erkan Şeremet 2

Yırttığım mektupların üzerinde yazıyor adın,
Her kelimesi seninle başlayan cümlelerle dolu…
Sitemkâr başlıklar var satırlarında,
Sana duyduğum özlemi anlatamayacak kadar yorgunlar ama…
Yine de vazgeçmiyorlar senden,
Her yırtık parçada biraz daha çoğalıyorsun içimde.
Suskunluğum bile sen diye yankılanıyor gecelerde,
Ve ben, en çok da söyleyemediklerime yeniliyorum.
Biriktirdiğim her cümle yarım kaldı dudaklarımda,
Her nokta, içime gömdüğüm bir çığlık oldu.
Sen bilmezsin…
Ben seni en çok, anlatamadığım yerlerden sevdim.

Her gece karanlıklar içine sakladığım gözyaşlarımı da bıraktım zarfın içine,
Belki bir gün dokunursun diye ıslak izlerime…
Okurken anlarsın sandım,
Hangi cümlede kırıldığımı,
Hangi kelimede sustuğumu…
Ama sen sadece kağıdı görürsün,
Benim içimde kopan fırtınayı değil.
Zarfı açtığında belki kurumuş olur gözyaşlarım,
Ama bil…
Gözlerim hâlâ o geceden ıslak hâlâ buğulu.

Kalbimdeki yara dikiş tutmuyor,
Ne bir merhem ne de bir ilaç kapatmıyor…
Her geçen gün biraz daha derinleşiyor sızın,
Adını koyamadığım bir eksiklik gibi içimde.
Ne zaman unutmaya yeltinsem seni,
Bir anı çıkıyor karşıma, kanatıyor en baştan.
Ben iyileşmeyi değil,
Seninle yeniden yanmayı öğrenmişim meğer…

Her anı bir dram, her hatıran bir yara yüreğimde,
Geçmiş dediğim şey aslında kapanmayan bir defter…
Adın her satırda kanıyor yeniden,
Unuttum sandığım ne varsa geri dönüyor gecelerime.
Zaman bile çare olamadı sana,
Ne kadar uzaklaşsam, o kadar derinleştin içimde.
Ve ben…
Her hatıranda biraz daha kayboluyorum,
Kendi yüreğimin enkazında sessizce…

Akıl sağlığımı kaybetmeden yazmak istedim bu mektubu sana,
Çünkü sustukça büyüyordu içimdeki karanlık…
Her kelime bir parçamı kurtarmak için döküldü kağıda,
Her cümle, dağılmamak için verdiğim bir savaş gibi.
Belki de bu son çırpınışım,
Sana değil… kendime yetişmek için.
Çünkü insan en çok,
Anlaşılmadığında kayboluyor.
Ve ben,
Bu satırlarda biraz olsun kendimi bulmak istedim…

Ama dilim varmadı konuşmaya,
Yırtıp atıyorum şimdi bu mektubu şehrin sensiz ve sessiz yollarına…
Rüzgâr alıp götürsün istiyorum adını,
Ama biliyorum, nereye savrulsa içimde kalacak.
Her parça kâğıt bir vedaya dönüşsün diye değil,
Biraz daha unutabilmek için dağılıyorum bu gece.
Şehir de biliyor artık yokluğunu,
Sokak lambaları bile daha solgun yanıyor senden sonra…
Ve ben,
Atarken bile tutuyorum seni içimde,
En çok da bu yüzden bitmiyor hiçbir şey…