İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Kar yağınca,
Bir bahanem olurdu,
Koluna girmek için,
Düşmekten,kaymaktan,
Korktuğumdan mıdır?
Yoksa sana tutunmak,
Yayılan sıcaklığına,
Özlemimden mi?
O en gizli zevkleri,
Zamandan çalmak için mi?
Sıkıca sarılırdım,
Sokulurdum sana,
Bırakırdım kendimi,
Güvenli kollarına...
Aradan bir koca mevsim,
Bir de ayrılık geçti,
Bu arada gönlümde,
Adın da değişti,
Şimdi dostum mu oldun?
Ey! Eski sevgili...
Geçen gün senle,
O geçtiğimiz,
Yer,yer çatlayan,
Ketür kütür yollarda,
İnerken merdivenleri,
Aklıma geldi birden,
Hatırlattım size,
İç çekerekten,
Kar yağınca, dedim,
Kolunuza girerdim,
-Yine yağar. Dediniz.
İncitmemek için,
O narin kalbinizi,
Diyemedim o anda,
Yağarda yağmasına,
Koluna giren bu kulun,
Aynı coşkuyla çarpar mı?
Yüreği bir daha
saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta