Yine efkar çöktü Şiiri - Murat Ülkü

​Yine efkâr çöktü, gece karası,
İçimde dinmiyor gönül yarası.
Sensin bu ömrümün tek macerası,
Tepeden tırnağa sen doluyum ben.

Gırtlağımda yumru, nefes alamam,
Senden gayrı bir limana varamam.
Yıkıldı sarayım, artık duramam,
Seni istiyorum, can doluyum ben.

Damarımda akan kanın izisin,
Alnıma yazılmış kara yazısın.
Sen benim ruhumun en derin sızısı,
Her zerremle sadece sen doluyum ben.

Feryadım arşa çıktı, duymaz mısın hiç?
Beni bu ateşe koymaz mısın hiç?
Hasret şerbetine doymaz mısın hiç?
Baştan ayağa hep sen doluyum ben.

Bakışın aklımda, gülüşün zehir,
Hasretin içimde çağlayan nehir.
Sana dar geliyor koca bir şehir,
Hücrelerimde tek sen doluyum ben.

Adını andıkça titrer bu yürek,
Varlığın yaşamak için tek gerek.
Kadere sessizce boyun eğerek,
Bakışlarımda hep sen doluyum ben.

Gündüzüm karanlık, gecem uykusuz,
Çölde kalan Mecnun misali susuz.
Ruhum bir deryada kalmış duygusuz,
Hayallerimde hep sen doluyum ben.

Gel de dindir artık şu fırtınayı,
Görmüyor gözlerim başka dünyayı.
Kurdun içime o sonsuz sarayı,
Düşüncelerimde sen doluyum ben.

Seni istiyorum, başka sözüm yok,
Senden başkasına karnım inan tok.
Saplandı bağrıma zehirli bir ok,
Acılar içinde sen doluyum ben.

Garip Murat der ki; bitti dermanım,
Seninle yazılmış benim fermanım,
Damla damla erir, tükenir canım,
Mahşere dek yalnız sen doluyum ben.