Yine Düştün Aklıma Şiiri - Agâh Tövbekâr

Hiç beklemediğim bir anda,
Bir sessizliğin tam ortasında,
Kalbimin en savunmasız yerinde…
Ve çıkmıyorsun…
Ne yapsam olmuyor, ne kadar kaçsam da,
Adın takılıyor dilime,
Yokluğun oturuyor yanı başıma…
Bir şarkı çalıyor mesela,
Herkes dinliyor… ben yaşıyorum,
Çünkü her notasında sen varsın,
Her sözünde biraz daha kırılıyorum…
Yine düştün aklıma,
Gözlerim doluyor sebepsiz gibi,
Ama ben biliyorum nedenini…
Sen gidince, içimde bir yer hiç iyileşmedi ki…
Bir zamanlar “biz” dediğim o hayal,
Şimdi tek başıma yürüdüğüm bir yol oldu,
Sen giderken benden sadece kendini değil,
Benim en güzel yanımı da alıp götürdün…
Gece oluyor, herkes uyuyor,
Ben yine sana uyanık kalıyorum,
Sanki gelme ihtimalin varmış gibi
Kapımı kalbime açık bırakıyorum…
Ama gelmiyorsun…
Gelmediğin her gün biraz daha eksiliyorum,
Aynaya bakıyorum…
Kendimi değil, seni arıyorum…
Yine düştün aklıma…
Ve bu sefer daha ağır, daha derin,
Sanki içimde bir şey kopuyor sessizce,
Ama kimse duymuyor… kimse bilmiyor derdimi…
Unutmak istedim, inan denedim,
Sildim fotoğrafları, sustum anılara,
Ama kalbim inat etti,
“Sevdiğini unutamazsın” dedi bana…
Ve haklı çıktı…
Çünkü sen bir anı değildin,
Sen benim yarım kalan ömrümdün,
Sen benim “keşke”lerimin en deriniydin…
Yine düştün aklıma,
Ve bu sefer gözyaşlarım saklanmadı,
Aktı…
Sessizce, kimse görmeden,
Sadece sana doğru…
Eğer bir gün hissedersen içinin daraldığını,
Sebepsiz bir hüzün çökerse yüreğine,
Bil ki bir yerlerde hâlâ seni düşünen biri var…
Ve o… hâlâ senden çıkamıyor…
Çünkü bazı insanlar gider…
Ama içimizden hiç gitmez…