Bir odanın dili yok, ama susuşu var,
Duvarlar değil, düşünceler eğilir üstüme.
Tavan değil, geçmiş çöker göğsüme taş gibi,
Bir sandalye değil, ben susuyorum yerime.
Ayak izlerim değil, hatıralarım dolanır kendi üstüne,
Gölgem değil, içimdeki çocuk ürker benden.
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta