Alsancak garı'na devrildiler
Gece garın saati bela çiçeği
Hiçbir şeyin farkında değildiler
Kalleş bir titreme aldı erkeği
Elleri yırtılmıştı kelepçeliydiler
Çantasını karısı taşıyordu
Devamını Oku
Gece garın saati bela çiçeği
Hiçbir şeyin farkında değildiler
Kalleş bir titreme aldı erkeği
Elleri yırtılmıştı kelepçeliydiler
Çantasını karısı taşıyordu
Tarumar ederken zamanı yalnızlık üzerime üşüştü. an durdu, ben gittim... ölümüyüm ne! Tam; üç bin yıl önceydi. doğuyordum güneşe... aynı anda ölüyordum geceye. işte bu kargaşada sesleniyordum; Ben; her yerindeyim her yerin. ve bazen hiçbiryerdeyim. yine de her yerdeyken hiç bir yerde gezinirim. yersizim... Ben; herkes olurum hiçkimseyken. bazen hiçkimsenin içinde herkes olurken, herkeste hiçkimseyim ben. kimliksizim... belki de Ben; özü ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!