Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Tarumar ederken zamanı yalnızlık üzerime üşüştü. an durdu, ben gittim... ölümüyüm ne! Tam; üç bin yıl önceydi. doğuyordum güneşe... aynı anda ölüyordum geceye. işte bu kargaşada sesleniyordum; Ben; her yerindeyim her yerin. ve bazen hiçbiryerdeyim. yine de her yerdeyken hiç bir yerde gezinirim. yersizim... Ben; herkes olurum hiçkimseyken. bazen hiçkimsenin içinde herkes olurken, herkeste hiçkimseyim ben. kimliksizim... belki de Ben; özü ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!