Zülfü kimi ayağın koymaz öpem nigârum
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum
Devamını Oku
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum
Tarumar ederken zamanı yalnızlık üzerime üşüştü. an durdu, ben gittim... ölümüyüm ne! Tam; üç bin yıl önceydi. doğuyordum güneşe... aynı anda ölüyordum geceye. işte bu kargaşada sesleniyordum; Ben; her yerindeyim her yerin. ve bazen hiçbiryerdeyim. yine de her yerdeyken hiç bir yerde gezinirim. yersizim... Ben; herkes olurum hiçkimseyken. bazen hiçkimsenin içinde herkes olurken, herkeste hiçkimseyim ben. kimliksizim... belki de Ben; özü ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!