İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
kelimelerim kifayetsiz kaldı...ne yazılabilir ki..böylesi bir anlatıya/böylesi bir bütünlüğe...
tampuan..+...antj...tşk.ler...
Özgün bir anlatım,tebrikler;doğrudur kalmakla,gitmek arasında incecik bir çizgi vardır...bazen kalandır asıl terk eden,gidende bu nedenle gider zaten...
'kim bilir belki sen de..
sen de adımı sayıklarsın..
ve bir çocuk doğar yeryüzüne, biraz sen kokar.. yetim kokar yüreğinden..
belki “belki/m” olursun..
kendini vurduğun gibi dönüp beni de vurursun.'
Çok özgür ve gerçekçi dizelere, her ikinizinde yüreğine sağlık.
Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta