Bozdular bağımızı,
Bozdular bostanımızı,
Nadasa bıraktık tarlalarımızı.
Güzel günleri bekliyorken,
Yeni yeni gülmeyi öğreniyorken,
Acımasızlar ağlattı anamızı.
Kestiler sözümüzü,
Kırdılar telli sazımızı,
Ağlattılar anamızı.
Yüreğimiz dağlandı,
Anamız, avradımız ağladı.
Çocuklarımızın gözyaşıyla
Yıldızlar ıslandı.
Zaten göçebeydik,
Yine bilinmeze göç ettik,
Gündüzleri gece eyledik.
Ağıtlarımız arşa dayandı,
Feryadımız göklere uzandı,
Gözyaşlarımızla
Yıldızlar ıslandı.
Kanı kurumamış yaraları
İnsafsızlar dağladı.
Oysa bizim kandilimiz,
Bizim fitilimiz yıldızlardı.
Bozdular bağımızı,
Bozdular bostanımızı,
Nadasa bıraktık tarlalarımızı.
Güzel günleri bekliyorken,
Yeni yeni gülmeyi öğreniyorken,
Acımasızlar ağlattı anamızı.
Avazımız arşa dayandı,
Utancından ayın yüzü kızardı.
Anamızı ağlattılar,
Yıldızlar ıslandı.
Kayıt Tarihi : 1.06.2026 10:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!