ivedi ivedi işliyor zaman her gün bir şeyler gidiyor
eksiliyor çevremizden gül yüzler ömürler tükeniyor
yorgun düşmüş dizler yaşlı merdivenlere sitem ediyor
artık her mevsim sonbahar meçhule vuslat görünüyor
vakur vakur dökülüyor sayfaya mısralar tükeniyor
eksiliyor gökyüzünden kamer yıldızlar tükeniyor
iftirayı dağlara vermişler çatır çatır çatlamış
yalan denen kahpeliğe bir tek insan alışmış
ölümmüş ayrılıkmış ihanetmiş hepsi hikaye
insan oğlu bu hepsine sabırla dayanmış
unutursun unutursun en fazla solunda bir yaradır
gün gelir mazinde iyisiyle kötüsüyle sisli bir anıdır
Alıp ceketimi gidiyorum
sözün gelişi
ceketim falan yok benim
kırıp kapıyı kafamı gidiyorum
kapım da yok kafam da yok benim
ha... bir yüreğim var
Göl kıyısında durmuşuz
ay ışığında yanmışız
tutunmuşuz mavi bir ağacın dallarına
vurmuşuz vurulmuşuz
bulmuşuz birbirimizi
iyi de etmişiz
Şairler gözyaşını çok sever
gözyaşıda şairleri
gelirken hüzünle gelirler
giderken götürürler hüzünleri
yaşamak lazım anlayabilmek için
sen yinede yaşama
İftirayı dağlara vermişler
çatır çatır çatlamış
insan oğlu değil mi
her yalana alışmış
her şeyi affetmeli insan
ihaneti asla
Sen ve evren
ikinizde sonsuzsunuz! gözümde
evren genişliyor
sen daralıyorsun içimde
ve yokluğun patlıyor
yeniden doğuyorsun yüreğimde
Kuşluk vakti tuttum ilk ellerini
Saçların ve aklın dağınık
Pencereden seyrediyordun
Munzurun üzerinde uçuşan
kar tanelerini
Yurdun yurdumdu
Öyle bir an gelirki
Korkarsın üşümekten
Ölümün soğukluğu değil
Yüreğinin üşümesidir
Seni ürküten
İyice sarmala sevginle yüreğimi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!