Yıkılır Kalelerim,
Ne zaman gözlerine baksam resmin büyür,
Güzel gözlerindir gece yarısı ve siyah saçların,
Kara elmaslar gibi dökülür yanaklarına.
Sandığın kadar olağanüstü değil kalemim.
Sende ki aksim devleşmiş düşlerinde,
Bir kenarda dursun şimdilik ümitlerim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta