Yıkık Göç Yolcusu

Göç mevsiminde başlamıştı her şey,
kanatlarımı çevirip göğe baktım.
Rüzgârı çağırdım sandım,
oysa rüzgâr beni seçmişti.

Turnalar yönünü şaşırdığında
gökyüzü suçlu değildir,
ama kanatları yorulur.
Benim kanatlarım güçlüydü,
ama kalbim pusulasız.

Bir fırtına yaklaşıyordu,
bulutların altı mor,
üstü ağırdı.
Ben sadece yıldırımı seyrettim.

Bir kayalık uçurumun kenarında
kendimi güçlü sandım,
rüzgârla yarıştım
ve rüzgârı yenebileceğimi düşündüm.

Oysa rüzgârın kaybı yoktur,
düşen hep tozdur.

Bir kuş kanadını kendi isteğiyle kırmaz,
ama fırtına altında kalırsa
uçmayı unutabilir-

Ben uçmayı değil
düşmeyi seçtim.
Çünkü düşüş,
ateşin sönmesinden daha kolaydı.

Ayaklarım kanadı,
Kanı deniz aldı.
Bir yazın ortasında
donarak öldü içimdeki göç.

Şimdi bir sis perdesinin arkasında
kanat sesleri duyuyorum.

Bazı kuşlar
ikinci kez yön bulamaz-
Toprak alır.
Kar örter.
Rüzgâr unutur.