Yıkı Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

Evvel zaman, evlerin göğe uzak
Reyhani kokulu bahçeleri varken
Acı acı çalındı kapımız bir sabah
Annem sordu kızım bu ne hal?
Telaşla koşarken düşürmüş umudunu
Beş aylık bebesini, ördüğü patiği
Kararmış gözü, dünyası
El yordamı yoklamış, inanmamış
Kalkmış ki yok, gitmiş, hiç sevmeden
Şimdi neyi söylese, inkârla karışık
Alaylı kelimeler savuşturacak
Babamın iknaya vakti yok
Suskunluğundaki gurur ve kibiri
Kızgın bakışlarla kabulleniyor her şeyi
Dün gibi hatırlıyorum, annemin çaresiz
Geceleyin gizlice ağlayışlarını
Tütsüde kavurup savurduğu üzerlik otunu
Çünkü abartan bendim
Tutuşurken bir tek ben görmüştüm
O kadının yol ortasında savrulan mendilini
Defederken mundar herifi
Ve kapı kolunda izi kalan minneti
Evet, bendim
Küfürü bilmezken bocalayan
Sıktığımda yumruklarımı tahammülsüzce
Kabalaşıp, haddini aşan
Boş bir suretten, hınçla, öç alan
Yakışmamıştı, yakışık almamıştı
Yüz üstü koyup gitmek
Doğmamış bir ismi
İlzam sebeplerden söndürmek
İki dostuz şimdi, iki yıkı
Kadın o gün bu gündür hiç gülmedi
O bebek hiç düşmedi, büyümedi
İnsan kılıklı, kisveli bir köpek, onu
Her sabah o yol ayrımında yedi