Yetmişin Baharında Şiiri - Esen Akyel

Takvim yaprakları yetmişi gösteriyor diye
Sonbahara mı saymalı insan kendini?
Oysa içimde hâlâ tomurcuklanan sabahlar var,
Güneş her gün bana yeniden doğuyor.

Saçlarıma düşen aklar
Bir kışın değil,
Geçmiş baharların çiçek tozudur sadece.
Yıllar beni eskitmedi,
Sadece derinleştirdi.

Yürürken hâlâ acelem var hayata,
Gözlerimde merak, avuçlarımda umut.
Çocukların koşuşunu izlerken
Kendi içimdeki çocuğu gülümsetirim.

Yetmiş…
Bir sayıdır yalnızca,
Ruhumun takvimi yoktur benim.
Kalbim hâlâ ilkbahar rüzgârlarında savrulur.

Ben yetmişte değilim,
Yetmişin baharındayım.
Ömrün en dingin, en berrak mevsiminde
Hayatı en derinden soluyorum.

Ne eksik, ne fazla…
Tam vaktinde açmış bir çiçek gibiyim.
Geç kalmamış, erken de değil,
Olması gereken yerdeyim.

Ve biliyorum ki
Her yeni gün,
Yetmişin baharında
Bir çiçek daha açtıracak içimde.