Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Giderek materyalleşen bir dünyada, tinsel değerlerin nasıl yitip gittiğini çarpıcı bir biçimde anlatan şiirinizi pek beğendim. Değerler yitimine karşı insanın gösterdiği doğal direnci betimleyen şu dizeleri çok anlamlı buldum:
'Kolay olmadı yüzeye yerleşmek, öksürmek gibiydi artık tüm aşklar
Kim bilir en son ne zaman terleyerek seviştim...'
Ne ki, direnimin, yararı yok. Devinim ve dönüşüm, kaçınılmaz bir umarsızlığın kucağına bırakıyor insanı. Tüm seviler, derinliğini yitirip sığlaşıyor. Sevişmeler, tutkusuz ve duygusuz. Sanki yaşamak zorunda olduğumuz için yaşama tutunuyoruz. Evet yaşamıyoruz, salt tutunuyoruz yaşama. Ama nereye kadar?..
Duygusallığın yitimini, duygulu bir düşünsellikle betimleyen harika şiirinizden dolayı sizi kutluyorum can dost.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta