Yetiş Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

YETİŞ

Fevzi Emir Yılmaz

Sakın mutlu son arama,
Masal değildir bu bitiş.
Görmeden gitmek zul bana,
Vuslatsızdır bu gidiş.
Bir şansım daha var sanma,
Mahşere dek yok diriliş.
Azrail rûhu Rahmân’a
Teslim etmeden yetiş.

Bir bakışla dinmese de
Bu kahreden özleyiş,
Son kez olsun göreyim,
Tükensin bu bekleyiş.
Belki bu son avuç açış,
Belki son haktan dileyiş;
Musalla taşı üstüne
Salım konmadan yetiş.

Gülüm gonca olmadan
Boynunu yere eğmiş,
Bahar yeli esmeden
Zemheri eli değmiş.
Yaşamadan ölmek,
Gel gör ne elim şeymiş;
Son nefes boğazımda
Düğümlenmeden yetiş.

Yalvarsam da kâr etmiyor
Günü güne ekleyiş;
Korkarım heba olacak
Bunca yıllık sabrediş.
Vakit dar, sözüm yarım,
Son bulsun bu düşleyiş.
İsmim mezar taşına
Yazdırılmadan yetiş.

Gönlüm sevda zehrini
Avuçlarından içmiş,
Yüreğin gençliğime
Ateşten gömlek biçmiş.
Hakkım kalmasın sende,
Desinler ki ödemiş;
Namazım kılınmadan,
Helalleşmeden yetiş.