Yeşil Nigâhın Kasidesi

Yeşil Nigâhın Kasidesi

Nigâh-ı zümrüdünde gönlüm oldu derbeder,
Düştüm o çeşm-i fettâna, oldum sana sefer;
Bir lahza baktın, âh ki yıkıldı bende her,
Mecnûn misâli aklımı ettin târ u per.

Tebessümün ok oldu, sinemde bin yara,
Her hande bir şerâre düşürdü cânıma nâra;
Nevrim döndü, tâkatim kalmadı bu diyâra,
Sensiz geçen her ânım yazıldı hep zarara.

Gözyaşım umman oldu, boğuldum hicrânına,
Nefsim daraldı kaldım firkatin zindânına;
Bir nefes ümmîd ile vardım kapına,
Lâkin sürgün eyledin âh beni hasret yanına.

Saçın ki bâd-ı sabâya verildi bir seher,
Savruldukça gönlüm de gitti ardından meğer;
Yel aldı aklımı da, bıraktı beni bî-haber,
Kaldım perîşân hâlde, sensiz her dem keder.

Savtın bülbül-âvâz, düşer her şafak kulağıma,
Her tan yeri doğdukça doğarsın rüyâma;
Bir sesin yeter idi cihânı sunmaya bana,
Şimdi o nağme düştü hicrânın otağıma.

Ey dilber-i zümrüd-nigâh, bil ki bu âşık,
Yandı da küle döndü, kalmadı anda ışık;
Bir nazarınla ihyâ olurdu bu gönül âşık,
Şimdi sensiz her nefes bana azâb-ı fâsık.

Halim Yusuf Pilavcı
14.02.2026