Yeşeren Bağlar Şiiri - Mehmet Emre Dursun 2

Bir tohum düşer de yarılır dilsiz toprak,
Hayat rengini seçer o kapkara kıştan.
Usulca boy verir göğe en yeşil yaprak,
Bir mucize doğar bu sessiz, adsız uyanıştan.

Göğsünde büyütür binbir renkli bağları,
Sütüyle besler toprağı eken elleri.
Aşar da gelir insan o yüksek dağları,
Unutur bağrında solacak taze gülleri.

Lakin her can bir gün döner o ana kucağına,
Söner mi bu ateş, karışınca kara kile?
Dünya dedikleri konak benzer avcı tuzağına,
Ne saraylar kalır ne sultanlar bu tekmilde...