Yerini Bulan Şiiri - Salih Sarıkaya

Bir defterdi yazdığımız
Sayfalar tamamlandı
Eksik fazla yerini buldu
Sessizliği tanıdık birlikte

Sendin el veren,
aynaya çeviren beni:
nerede taşkınım,
nerede yarım?

Seninle ayırdım
sabrı erdemden,
kayıptan.

Gülümsedim her an,
kendimi incelterek.
Sessizce izledim
yakınlık uğruna
bir eğiliş;
kırılmamak için.

Bir yoksunluktu yoğunluk
Sakinlikti eksik kalan
Dayanmak hayatım oldu,
bırakmak kusur.

Renksiz gibi geldi dünya sensiz
Hâlim değişir, düzen kalır
Daha iyi anlıyorum seni
Peki ben kimim şimdi?

Yine çağırıyor zihnim,
bedenim geri duruyor.
Dengeye gelme zamanı
Kendimde kalma anı

Şu an buradasın...
Ne kazanç var,
ne kayıp.
Sükût sadece.

Kalbimi usulca çekiyorum
dramayla karışmış
yakınlıklardan.

Fısıltıyı dinliyorum...
Yüksek ses beslemiyor artık.
Sükûnet doyuruyor.

Belki de...
Senden uzaklaşmıyorum.
Kendime yaklaşıyorum sadece.