Yerçekimsizliğin Şiiri Şiiri - Liva Ak

Bir gün
dünyanın bütün ağırlıkları sustu.
Taş, su, insan, hatıralar...
Hepsi aynı sessizlikte
göğe doğru hafifledi.

O gün anladım;
insanı yere bağlayan
yalnızca yerçekimi değilmiş.
Bir annenin sesi,
eski bir evin penceresi,
çocukluğundan kalan bir koku,
sevdiğinin "kal" deyişi...

Bunlar olmasa
en güçlü yerçekimi bile
tutamazmış bizi.

Yerçekimsiz bir evrende
gözyaşı yanaktan süzülmez;
bir inci gibi
yüzünün önünde asılı kalır.
Belki de bu yüzden
uzayda ayrılık daha uzun sürer.

Sen gidince
odam bir uzay boşluğuna dönüştü.
Sandalyeler yerindeydi,
kitaplar rafında,
ama hiçbir şey
yerine ait değildi.

Çünkü ağırlığın ölçüsü kilogram değildir;
özlemdir.

Ve sevgi,
Newton'un yazamadığı
en eski çekim yasasıdır.

İki insan,
milyarlarca yıldızın arasında bile
birbirini bulabiliyorsa,
bunu ne tesadüf açıklar
ne de fizik.

Belki aşk,
evrenin gizlediği
beşinci kuvvettir.

Bir gün
hepimiz bu dünyanın çekiminden kurtulacağız.
Toprak bizi bırakacak,
gökyüzü kollarını açacak.

Geride ise
yalnızca şu soru kalacak:

Bizi yere bağlayan gerçekten dünya mıydı,
yoksa birbirimize duyduğumuz sevgi mi?