Benim “kendimde” sen kadar yerim yokken,
Şimdi koca bir ayrılığın içine hapsolmuş boğuluyorum…
Savaşmamı istiyorlar, yalnızlıkla değil sensizlikle savaşmamı…
Yenik düşüyorum…
“Her şeyin çaresi vardır elbet” diyorlar…
Sensin bu acının çaresi… bilmiyorlar…
Ayrı geçirdiğimiz her an gözlerime değiyor, anılarıma değiyor, hayallerime değiyor…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta