Her defasında yenilgilerimle döndüğüm evim
benim ile yalnız, bensiz Boş evim
Güzel duyguları silen nefrete dur diyemezken
Çaresizlik, gurur ellerini bağlamışken
Gözünde hiçbirşeyin değeri yokken
Kalkamazsın ayağa, zorlama kendini
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta