Çaresizlik yamandır bazen insanı yıkar,
Dediler bu aşk haram sen de içinden çıkar.
Aşk içimden çıkarken, ciğerlerim söküldü.
Ellerimle kazdığım boş mezara döküldü.
Zerre miktar kalmadı onu mezara attım,
Artık çıkmasın diye üzerini kapattım.
Bu acı bana yeter artık sevemem dedim,
Verdiğim sözü tutup senelerce bekledim.
Öyle biri çıktı ki aşk yaramı azdırdı,
Yıllar önce gömdüğüm o mezarı kazdırdı.
Elimle kapatmıştım yine elimle kardım,
Can çekişen aşkımı gün yüzüne çıkardım.
Yüreğimin gücüyle tökezleyen akıldı,
Gözlerim gözlerinin büyüsüne takıldı.
Ben ki ölüme yakın yalnız ve koca çınar,
O daha yeni doğmuş hayat veren bir pınar.
Kader dedi ki bana budur kalbinin dengi,
Tekrar geriye geldi solmuş hayatın rengi.
Yüreğimde saklarım uğramasın nazara,
Aşk içimde yaşasın, gömülmesin mezara.
Rabbim senden dileğim gelen geri gitmesin,
Öncesinde öleyim ben yaşarken bitmesin.
Kayıt Tarihi : 17.12.2012 01:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!