Yeniden Doğuş Şiiri - Mesut Tütüncüler

Daha gördüğümüz düşün etkisi geçmemişken,
Çıkma arzusunun verdiği sarhoşlukla,
Doruklarda olmanın hazını yaşıyorduk.
Yükseldikçe hafifliyor,
Gökyüzüne dokunuyorduk.

Ki...

Bir sabah,
Tepesi taklak düşmenin
Soğuk tadını tattık birden.

Gözümüzü açtık,
Doğrulduk,
Gerçekliğin dibine düşmüştük.

Üşüdük,
Sessizliğe sarıldık.

Kırık pencereden
Kırık hayaller süzülürken,
Gündoğumuyla birlikte kalkıp,
Yeniden doğmak niyetiyle
Doğacak olana yöneldik.

Öncesinde
Bıcır bıcır ötüşen kuşlar
Hem mahmurluğumuzu
Hem endişelerimizi aldı.
Sabah sabah ne buluyorlar konuşacak…
Niye böyle güneşe tutkunlar?

Biz de güneşi beklemeye koyulduk.

Yansa da,
Yaksa da,
Aydınlatsa da,
Isıtsa da...
Bir güneş gibi olmayı düşledik.

İçimiz ısındı.
Sessizliği attık üzerimizden,
Kırıkları sökmeye koyulurken
Güneşi tuttuğumuzu fark ettik.