Yel Uyarısı Şiiri - Nevzat Dağlı

Kimi zaman bir yel eser,
Yanaklara dokunmuyor.
Ayakları yerden keser,
Bineklere dokunmuyor.

Eser yıkar yel irisi,
Gider canın bir yarısı.
Yelde ölür balarısı,
Sineklere dokunmuyor.

Her ortama korku verir,
Korkanlarda yürek erir.
Vazoları hedef görür,
Çanaklara dokunmuyor.

Özgürlüğe eser katı,
Şahlanırsa ezer atı.
Gerek diye sütü, eti,
İneklere dokunmuyor.

Tavuk sever biteviye,
Yumurtayı yiye yiye.
Horoz sessiz kalsın diye,
Tüneklere dokunmuyor.

Kimi yeli esmez sanar,
Gider zayıf dala konar.
Gecekondu yapan yanar,
Konaklara dokunmuyor.

Bu yel halka dehşet salar,
Kadınlara dişler biler.
Alır genci yere çalar,
Bunaklara dokunmuyor.

Nevzat bu yel çok can yakar,
Dik duranı vurur yıkar.
Direneni dama tıkar,
Döneklere dokunmuyor.

Halk Ozanı Karamanlı Nevzat