Yedi Ziyaret Şiiri - Sadık Kocabaş

Yedi Ziyaret :
Yedi eşiği bir kerede atladım,
Kırk yılın pasını dille katladım.
Kuru bir ağaçtım, özden çatladım,
Yedi ziyarete de dilek diledim.

Nesimi yüzüldü, darı utandı,
Mansur'un feryadı göğe uzandı.
Sanmayın bu ateş sönüp kapandı,
Közün karasında sırrı belledim.

Bağımda baykuşlar ötmeyi kessin,
Mürşit nefesiyle fırtına essin.
Kimin ne hesabı varsa tez kessin,
Eğriyi doğrudan burda eledim.

Ocaklar tüterken dumanı bende,
Karaibrahim'in toprağı tende.
Köklerim Turhal'da, meyvem dikende,
Gurbetin kahrını balla eledim.

Nazar'ın gözünde mühürlü kağıt,
Yürekte biriken kadim bir ağıt.
Ey talip, hırsını dört yana dağıt,
Benliğim hırkasını taşa belledim.

Amasya ovası, elma çiçeği,
Gerçek mürşit bilir kurdu böceği.
Gönüldür bu yolun asıl ölçeği,
Zamanı süzgeçten geçip eledim.

Atatürk aşkıyla aydınlık yüzüm,
İki can fidanım, feridir gözüm.
Antalya sıcağı, serince özüm,
Hasretin yükünü yola yükledim.

Sadık bir dervişim, pınarım akar,
Aşkın şimşeğiyle ufuklar çakar,
Kalemsiz Şair’im kapına bakar,*
Yedi ziyarete de dilek diledim