Yedi Yolun Dışında

I.
Bir gül kurudu masamda,
rengi solmadı; sadece anlamını unuttu.
Belki de çiçekler bile,
sevilmekten sıkılıyordur bazen.

II.
Kendimi suçlamaktan vazgeçtim.
Artık her şeyi hava gibi görüyorum —
soluyorum, geçiyor.
Ne ben varım, ne özür.

III.
Önceden “daha” istedim,
şimdi “az” bile fazla geliyor.
Ruhum, diyete girmiş gibi sessiz.

IV.
Rabbe yazdığım mektuplar,
geri dönmedi.
Demek ki bu kez,
doğru adrese göndermişim.

V.
Yalnızlık artık bir yabancı değil,
ev arkadaşı gibi sessiz.
Bardağa su koyarken bile,
yer açıyorum ona.

VI.
Bedenim, eskisi kadar konuşkan değil.
Sustuğunda anladım:
insan, kendi iç sesinin yankısında yaşlanıyor.

VII.
Bir çocuk geçti sokaktan,
elinde kırık bir oyuncak.
Durup baktım —
görmedi beni,
ama içimde bir yer,
onun için dua etti.