Yazsam Şiiri - Emsile Sultan Bayrak

Yazsam gerçeği; yazsam günümü, güneşimi, dostumu ve tüm gerçeğimi…
 Mesela gidenleri yazsam, gelmesini beklediklerimi…
 Hayallerimi, dileklerimi sığdırsam satırlara…
 Bir göz gezdirir misiniz o satırlara?
 O anda benden çok uzaklarda bir yanda…
Yazsam size hakikati, yalanları ve yanlışları;
 o vakit düzeltir misiniz olmuşu ve olacağı?
 Yol dediler, yürüdüm; 'yok' dediler, 'var, nerededir?' diye sormadım.
 Ağlamak varmış bu işin sonunda; ben bunu bilip de bu işten cayamadım.
İşte şimdi dertlerimi döker, gönlüme şifa ararım.
 Söyleyin Lokman Hekim'e: azat olmuş biçareyim.
 Ne hançer ne de söz yarası yakar beni…
 Ben en büyük yangınları, en sesli kahkahalara gömmüş, ağlar vaziyetteyim.
Ben buradayım, dostlar… Sessiz sedasız, yara bere içinde.
 Beni sormayın ellere;
 vatanın en ücra köşesinde bir yerde,
 tenhalara ağıtlar yakar haldeyim.
 Ben yangınları kimsesiz duvarlara,
 camın içinden akan zamanlara adarım.
Ben en çok da gitmek isterim, umudun, mutluluğun diyarına;
 hiç bilmediğim bir kasabanın en yıldızlı gecesine bilet kesiyorum.
Keşke bu yazılanları konuşabilseydim…
 Keşke dişimi sıktığım çenem, konuşurken yorulaydı da
 ben anlatmayı becerebilseydim.
 Ah, bir anlatabilseydim…
 O zaman bahtiyar olur muydu kalemim?
 Kağıdım pür ü pak olur muydu?
 Dağlarda yankılar susar, denizin dalgası durulur muydu?
 Sırlar perdeden sızar da güneş umut olur muydu?
Niye bensiz uçar kuşlar?
 Benim hevesimi görmezler mi?
 Kanatlarına haset etsem, göçlerinden dönerler mi?
 Beni de alsalar ya, gittikleri yerlere…
 Bulutlarda uyuyasım var;
 Gökyüzüne haykırasım, mavilikte dans edesim var.
 Yıldızdan yıldıza atlamak,
 ayın on dördüne bağlanmak gibi bir hayalim var…
Ben iyiyim.
 İyi olmayı öğrenmek üzereyim.
 Sabrı, çatlayan taşlardan öğrendim.
 Ha gayret…
 Hayallerin olduğu durakta inmekteyim.