Kardelenler gibi büyüdükçe başını eğebilen biri
gül bahçelerinde dolaşırken,
güzel kokular alamazsa insan,
uçsuz bucaksız kırlarda,
yaşayamazsa özgürlüğü,
ve en önemlisi,
onun yanındayken
sevgiyi tadamazsa,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Aynen katılıyorum duygularınıza. tebrikler efendim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta