Sevgim hazinemdi tefecilerce çarçur edildi.
Uzaklaşsın bedbaht çalmasın gönlümün kapısını.
Bırak kalsın gülde, bülbülde koparsın figan.
Bakmam artık kimsenin yüzüne koptu tufan.
Avazım her çıktığında gider yedi kat yerin dibine.
Dedi: düş içime sır olsun müsveddeler.
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden
Devamını Oku
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden




Bu şiirde şair, sevgiyi bir “hazinenin” kaybı olarak betimliyor ve artık önceki haline dönmemeyi seçiyor:
“Sevgim hazinemdi tefecilerce çarçur edildi.”
Burada yüksek motifli mecaz var: sevgi malî bir değer gibi algılanıyor ve sözde “tefecilerce yok edilmiş. Bu imge, aşkın ya da bağın insana verdiği değerin, dış etmenlerce nasıl zedelendiğini güçlü biçimde anlatır.
Şiirin ilerleyen kısımlarında “tufan” sözcüğüyle duygusal yıkım, “mahşer” ile kaderin nihai yüzleşmesi ima edilir. Geleneksel bir hüzün şiiri atmosferi kurar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta