Sevgim hazinemdi tefecilerce çarçur edildi.
Uzaklaşsın bedbaht çalmasın gönlümün kapısını.
Bırak kalsın gülde, bülbülde koparsın figan.
Bakmam artık kimsenin yüzüne koptu tufan.
Avazım her çıktığında gider yedi kat yerin dibine.
Bir ayak sesi duymayayım
Kapıya koşuyorum
Gelen sen misin diye
Bir siyah saç görmeyeyim
Yüreğim burkuluyor
Ağlamaklı oluyorum
Devamını Oku
Kapıya koşuyorum
Gelen sen misin diye
Bir siyah saç görmeyeyim
Yüreğim burkuluyor
Ağlamaklı oluyorum




Bu şiirde şair, sevgiyi bir “hazinenin” kaybı olarak betimliyor ve artık önceki haline dönmemeyi seçiyor:
“Sevgim hazinemdi tefecilerce çarçur edildi.”
Burada yüksek motifli mecaz var: sevgi malî bir değer gibi algılanıyor ve sözde “tefecilerce yok edilmiş. Bu imge, aşkın ya da bağın insana verdiği değerin, dış etmenlerce nasıl zedelendiğini güçlü biçimde anlatır.
Şiirin ilerleyen kısımlarında “tufan” sözcüğüyle duygusal yıkım, “mahşer” ile kaderin nihai yüzleşmesi ima edilir. Geleneksel bir hüzün şiiri atmosferi kurar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta