Yaz Geçmiş Kış Devrilmiş

Yaz geçmiş kış devrilmiş, mevsimler döne döne,
Göz açıp kapayana, her gün bir başka sene.
Eskimiş can ve beden, ruh yorulmuş yollarda,
Bir hatıra canlanır, kırılan tüm dallarda.

Ne bir ses var maziye, ne bir mendil sallayan,
Aynadaki yabancı, gizli gizli ağlayan.
Hangi bağın gülüdür, bilmem şu solar yüzüm,
Bir rüzgârın önünde, şimdi savrulan közüm.

Akşamın gölgesiyle, çöker kalbe bir sükût,
Ne bir yeşil yaprak var, ne elde kalan umut.
Ömür kuşu uçmuştur, konacak bir dal arar,
Kopan her takvim yaprak, sanki bir hesap sorar.

Kervan yükünü almış, menzil artık çok yakın,
Gönül dünya malına, dönüp de bakma sakın.
Bir nefeslik uykudur, geçip giden şu hayat,
Sonunda her yolcuya, tek teselli bir vuslat.