Yayla Yokuşu Şiiri - Salim Erben

Yine duman çökmüş yüce başına,
Kurban olam toprağına taşına.
Hasret kaldım ekmeğine aşına,
Gönülden gönüle dolan yaylalar.

Kekik kokusuna karışır sesim,
O serin yellerde biter kafesim.
Dünyanın yükünden kesilir nefesim,
Ruhuma şifadır, dizilen yaylalar.

Çiğdemler uyanır, kar yavaş erir,
Toprak ana bize bin müjde verir.
O eski neşeler hep geri gelir,
Menzilim sanadır, çiçekli yaylalar.

Kuzular meleşir, pınar gürüldez,
Gönül bu sükûtta gayrı yorulmaz.
Senden ayrı kalan murada ermez,
Hasretim sanadır, gölgeli yaylalar.

Salim der ki; geçtik nice yollardan,
Haber gelmez oldu eski hallerden.
Kurtar bu yorgunu gurbet ellerden,
Kucağın aç bana, dumanlı yaylalar.