Yavuz Değirmenci Şiirleri - Şair Yavuz D ...

Göğün mavisinden almış rengini
Sinemi ateşsiz yakar o gözler…
Coşkun deryalarda bulmuş dengini
Gönlümün bendini yıkar o gözler…

O gözler ufkumun son kıblegâhı

Kaçırmasan;sağa-sola
Bana neler söyleyecek..
Bakışların başa bela
O gözlerin öldürecek..

Sanki onun kuluyum ben

Bir umudun peşinden,vardım bir uzak yere
Memleket yollarına köprü oldum,bel oldum…
Öğretmenlik uğruna koyuldum bir sefere
Gencecik beyinlerle çağlayan bir sel oldum.

Hedefimdi her daim cahillik ile savaş

Anasız, babasız öksüz çocuklar
Boyunları bükük mahzun bakarlar
Kırmayın dalını çabuk kururlar
Sahipsiz, kimsesiz, öksüz çocuklar

Fersiz gözleriyle sevgiyi arar

Derya idim damla-damla sattılar
Tükendim hayattan bezer olmuşam
Savurdular dağ başına attılar
Garibim divane gezer olmuşam.

Feleğin her şutu bana gol oldu,

Yalan Dünya dediğin,senden sonra kalacak
Seni epey oynattı,daha var oynatacak..
Daha dün doğdum derken,gün savuşmuş olacak
Mezarın örtülürken bir devir son bulacak

Gün gelince içersin, ecel denen şerbeti

Önce nevbahar
Sonra Sonbahar
En son karakış
Bir ömür yokuş mu yokuş

Sırtta taşınan kocaman bir yük

Ömür denen deryada sallanırken kayıklar,
Bir yanım Yaz güneşi, bir yanım ayazdadır..
Mahşeri sevdalara şahittir şakayıklar,
Yüreğimde ki serçe vuslata niyazdadır

Gözlerinden süzüldü ruhuma o heyecan,

Ömür denen Mevsim’in, Sonbahar’ına vardık
Kalan sayılı günler, teker-teker bitiyor…
Dön de bir bak geriye; neler-neler bıraktık
Mazi beni sırtımdan, anılara itiyor...

Sevdiğim insanların, sararmış resimleri

Onca tabip gelse çare olamaz
Bir kaşı kemanın hastasıyım ben
Lokman hekim bile derman bulamaz
Nice sevdakârın postasıyım ben

Baktı hâl eyledi fendine beni