Yatırın Beni Şiiri - Bekir Dalkıç

Beyin ölümüm gerçekleşmiş geçende.
Uyuyormuşum, uyandım şimdi.
Anladım ki bitkisel hayattayım.
Ne zaman bir ağaç görsem koşasım, boynuna sarılasım.
Ermiş meyvesini hayat ağacının o benim.
Kendini öpesim geliyor.

O kadar tazeyim ki bir görsen,
Ortadan yarılıp buz gibi, kopasım geliyor.

Şimdi yemyeşil kırlara, yatırın beni, çiçekli yamaslara.
Nerede benim ırmağım, dağım?
Öyle susadı ki şu dilim, damağım,
Öyle susadım ki nolur götürün beni,
Buz gibi sulara batırın beni.
Buz gibi sulara.