Yaşmaklı Kız Şiiri - Ahmet Hani

Dağlar omuz omuza,
sessiz duruyordu.
Kışı
taş bedenlerine giymişlerdi.

Kargalar
yaşlı bahçenin üstünde döndü.
Bahçelerin arasındaki nehir
çoktan donmuştu.

Puruklu’da
boz atımla
yavaş ilerliyordum.
Uzaklarda
silah sesleri geliyordu.
Bir kıvrımda,
karı yaran
hafif bir kıpırtı belirdi.
Önce rüzgâr sandım.

Sonra
bir süvari çıktı.
Atı beyazdı.
Başında yeşil Yaşmak,
omzunda
iki üç çiçek
sarı, kırmızı.
Elinde tüfek,
bakışı sıcaktı.

Bir an
göz göze geldik.
Atını sürdü.
“Hey” dedi, geçti.

Dağ yoluna uzandı,
ilk kıvrımda kayboldu.

Nereden geldi
bilmedim.
Nereye gitti
görmedim.

Atın üstünde
dimdik duruyorum.
Kar sessiz.
Yol,
eskisinden uzun...