Yaşlanınca Şiiri - Ayşe Evyapan

Yaşlanınca ...
Evdeki tüm eşikler yükselir.
Ha merdiven çıkmışsın ha Everest'e tırmanmışsın.
Yaşlanınca ...
Issız adaya düşersem endişesi yaşamana gerek kalmaz.
Evin ıssızı adaya dönüşmüştür bir kere.
Yaşlanınca...
Bir yabancıyla ev arkadaşı olursun.
Aynadıki kişinin sen olduğuna inancın azalır çünkü.
Yaşlanınca..
Bir yere gitmek istediğinde
Yanına alacağın üç şeyden ilki ilaçlarındır.
Yaşlanınca...
Hiç kalmadığın kadar kendinle baş başa kalırsın.
Sessiz bir muhabbet artışı vuku bulur aranızda.
Yaşlanınca...
Yaşın büyür ama sen küçülürsün.
Bu sebepten etrafındaki her şey devleşir.
Yaşlanınca...
Zaman yavaşlar
Halbuki gençken su gibi akardı.
Yaşlanınca...
Bir nahkeme kurulur iç dünyanda,
Zanlı sen, avukat sen, hakim sen.
Yaşlanınca...
Bedenin üzerindeki hükmün azalır
Azaların kendini kısıtlar
Yaşlanınca...
Etrafındaki insanlar ekslirken, sağlıksızlığın artar.
Yaşlanınca...
Hiçbir kıyafeti kendine yakıştıramazsın.
Yaşlılık elbisesini giymişsindir birkere.
Yaşlanınca...
Kapısı duvar olur en sevdiklerinin.
Ne aranansındır, ne aradığını bulan
Yaşlanınca...
Tahtalı köye setahat isteğin artar.
Yaşama sevincini ölümde ararsın çünkü
Yaşlanınca...
Milyonlarca insanı taşıyan dünyaya bir sen ağır gelirsin.
Yeryüzünde fazlalık, yer altına muhtaçsındır artık