Sevdim seni;
Kelimeler anlamını yitirircesine,
Harfler kelimeler birbirine girercesine,
Öylesine dolu öylesine delice,
Oya gibi gönlüme işlercesine,
Sevdim seni yavaş yavaş ve sessizce !
Sevgi neydi ?
Baş başa iki kişilik bir dünya kurup,
Kalabalıkta yalnız bırakmak ?
Kalbini kırarlarken köşeye çekilip
ÖMRÜM dediği kişinin yaşadıklarına seyirci olmak ?
Şimdi mevsim yaz,
Baharı yaşayan gönlüme
Ne güzel de bir niyaz ...
Baharda kalbime ektim,
Sıra sıra duâ çiçekleri.
Siyah beyaz bir o¨yku¨nu¨n,
Kadın bas¸ kahramanıyım ben!
...
Dogˆumumdan bugu¨ne kadar gelen,
Ve bu gu¨nu¨mden de
Ebediyete kadar giden,
Ey canu men ah-i zar yüreğim
Gâhî dalarsın derin derin uzaklara
Girye-i dem dökersin lâ mekân acılarına
Katre katre akıtırsın tabe sabah hislerini
Maada mâşuk gelse fayda etmez
Tüketmiştir tüm sevgini
Ne çok yükler bindirilmişti üzerimize !
Kendimiz olmak dışında,
Bir sürü görevlerimiz vardı,
Dünya üzerinde ...
Kadın dediğin ağır başlı olmalıydı !
Bir martı oldum,
Havalandım gökyüzüne.
Ben ve gönlüm,
İstanbul’u seyr-i alemde.
Yedi tepeli İstanbul’da onu aradım,
Kanatlanıp kuş bakışı sevdama bakındım.
Yine bir akşam,
Elimde kalem önümde kağıt
Oturuyorum en derin düşüncelerle ...
Yazmak istediklerim var,
Sadece bende olan ve bende kalan,
Ama beni de çok yoran,
Yorgundu kadın!
Amansız bir hastalığa yakalanmış gibiydi,
Ve herkesten de ümidini yitirmiş...
Çıkacağı sonsuz ve uzun yolculukta,
Bindiği hayat denen o kara trende,
Yüreğim doldu yine,
Sığamadı göğüs kafesimin içine !
Dolup taşmak istedi,
Ama yapamadı,
Hapsetti kendini mabedine ...
Bekledi !!!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!