Târifsiz Uzaklar
Ben herkesten gizlerim,seni izler gözlerim
Lafım geçmez onlara,fayda etmez sözlerim
Yetişir nazarları sana,çok uzaklardan
Yalvarıp yakarsam da vazgeçiremem bundan
Bazen yerinde duramazsın
Bir yerlere kaçmak istersin
Fakat
Nereye gideceğini bilemezsin
Olduğun yere çakılır kalırsın
Gecenin bir yarısında
Gözlerinin ta içine kadar işlediğinde rüzgâr
Yıkadığında ciğerlerini adamakıllı
Unutamayacağın hiç bir şey olmaz
Bir tek bazı şarkıları unutamazsın
Bir de İstanbul ‘u
Bir sultan kadar zarif, dantel ferâcesiyle...
Masûmiyeti giymiş sanki her zerresiyle
Yanından her geçişte avlusuna bakarım
Ordaki sükûneti, hep içimde ararım
Vazgeçilmezliği Sevginin
Gülüyorsun,konuşuyorsun
Fakat,
Sen aslında yoksun
Hiç bir zaman da olmadın
Yarından sonraki gün yok biliyorsun
Bütün günler kendi toprağının kanını taşır
Yarın bile o kadar uzak ki
Güneş akşamları herkesle tek tek vedalaşır
Yakamoz Levn-i Sevdâ
Gecenin siyahlığı
Yine çöktü her yere
Mutluluklardır giden
O dönülmez sefere
Yaşamak
Sanki her gün yeniden başlıyormuşum gibi bir şey
Sanki her gün yeniden doğuyormuşum gibi
Öylesine taze
Öylesine umut dolu
Nefes alan,capcanlı
Bazı haberler öyle bir etki yapar ki
Sanki kafanın içinde o zamana kadar hep büyülü nağmeler çalan bir orkestra varmış da
O haberi alınca işte o orkestra aniden suspus olmuş gibi olur
Yaşamın müziği susar
Yoldaki Engeller
Gözlerin yoluma dikilmiş bekler
Eğer gidersem, vazgeçirecekler
Bir çift bekçi gözü , göremeyenler
Kalış sebebimi bilmeyecekler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!