Yaşayan Sen Şiiri - Mustafa Alp

hangi çiçek güzeldir diye sormuyorum
beyaz mı kırmızı mı, solgun mu solgun
beni ilgilendiren geçici renk değil,
sana sığdırdığın aşkın, ruhunla dolu öznellik.

küçük bir kutuda hapsolmuş hislerin
zamanla solmuş, sınırlarla çizilmiş
o aşk hala senin mi, yoksa başkalarının hayali mi?
ben soruyorum, yaşayan sen misin, gerçek mi?

yaşayan sen’sin, rüzgarın kanadında
göğe savrulan, korkusuzca sevebilen,
acıyı da sevinci de kucaklayan sen.
hayat sadece nefes almak değil,
sıradanlıkta kaybolmak da değil.

her anın, her hüzün, her sevinç
sana ait olmalı, özgür ve derin.
işte o, yaşamaktır gerçekten,
kendi melodinle çalan bir şarkı gibi.

aşk da öyle olmalı
dar kalıplara sığmayan,
kendi dilini konuşan, kendi yolunu çizen,
özgürce akan, seninle büyüyen.
böylesi aşk, hayatın ta kendisidir.

gecenin koynunda kaybolurken
rüzgarın ucunda savrulurken,
küçük bir mum gibi parlayan his,
senin ateşin, senin yolun olmalı.

eğer hala zincirliyse kalbin
bırak aşkı, bırak hayatı, bırak kendini,
uçsuz bucaksız göğe savur,
kendi renginle, kendi melodinle.

deniz dibinde saklı inci gibi
güneşin ilk ışığında eriyen kar gibi,
rüzgarın sırtında uçan bir kuş gibi,
orada, yıldızlarla yarışan bir umut gibi,
orada, sessizliğe rağmen kendi sesinle,
yaşayan sen ol.

kendini zincirleyen kalıpları kır
gölgenin ardında saklanma artık.
aşkı, zamanı, yaşamı genişlet,
kendi varlığının ötesinde serbest bırak.

unutma,
aşk, senin ellerinde fırtına,
senin kalbinde okyanus,
senin gözlerinde sonsuzluk.
sadece sen yaşadığında, gerçek olur.

o yüzden soruyorum bir kez daha,
hapsettiğin bu küçük aşk hala senin mi?
yaşayan sen’sin?
gerçekten kendi kalbinle, kendi hayatınla,
özgürce var olan, sen…

Mustafa Alp
21/04/2025 04.00