Uluyan karanlıkta
İnleyen yalnızlıkta
Alev gülleri dikip cehennem ağzına
Nice benlikler yaktık gönül bağında.
Ateşi yuttuk bir kere
Artık sönemeyiz,
Demiş olsak da bin kere
Işıksız gömülürüz
Sevmedikçe candan öte...
Tutunduk Tanrı nimeti aşka minnetle
Artık kanamayız ölümden öte cennetle
Biz cennet yapmaya çıktık yeryüzüne
Cehennemi kapatan sevda eliyle…
Kayıt Tarihi : 6.12.2015 17:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
tebrikler...
En esaslısı hep gönlümüzde ve düşüncemizdedir tabi de, insan biraz da yeryüzünde gerçek olsun istiyor hani.
TÜM YORUMLAR (1)