Yaşarken de Eksilir İnsan.

Bazen insan ne yapacağını şaşırıyor
Sağa bakıyorum çaresizlik
Sola bakıyorum çıkmaz bir sokak
Öylece kalıyorum hayatın tam ortasında.

Ne ileri gidebiliyorum
Ne de geri dönebiliyorum
Yorgunluğum bedenimde değil
En çok da yüreğim yoruluyor.

Sessizce dalıp gidiyorum
Kendi içimde kayboluyorum
Kalabalıklar arasında bile
Yalnızlığım adımı fısıldıyor.

Geceler uzuyor
Sabahlar eksik doğuyor
Pencereme vuran rüzgar bile
Sanki senden haber soruyor.

Belki
Ya da bir gün
O son bakışın var ya
İşte bütün ömrüm orada kaldı.

Ne bir söz söyledin
Ne de Kal dedin bana
Suskunluğun bin vedadan ağırdı
Gözlerin kapanmayan bir yara.

Ben hala o bakışın gölgesinde yürüyorum
Her adımım biraz daha eksik
Her nefesim biraz daha ağır
Zaman geçiyor diyorlar
Oysa bazı acılar takvim yapraklarına sığmıyor.

Hava soğuk
Rüzgar sert
Ama insanı üşüten mevsimler değil
Yarım kalan hikayelerdir.

Bir gün adımı unutursun belki
Sesim de silinir hatırandan
Ama ben
O son bakışını ömrümün en derin yerine gömdüm.

Çünkü bazı vedalar
Bir ömrün yükünü tek başına taşır
Ve bazı insanlar
Giderken sadece kendilerini değil
Bir başkasının yarınlarını da alıp götürür.

İşte o yüzden
İnsan bazen yaşarken de eksilir...

Hüseyin YANMAZ
29.07.2026