Yaşamak ister insan fazladan fazla,
Bir ömür biçilmiş kıssadan az da.
Hele bir imandan kudretin yoksa,
Yaşamak kâr mı kalır sandın?
Dünya dediğin konup göçülen yer,
Ne gelen kalmış ne giden döner.
Bir gün beden sessizce toprağa iner,
Yaşamak kâr mı kalır sandın?
Ne malın kalır ne şanın soyun,
Bir avuç toprak olur son dostun
İmansız geçerse bunca yolun,
Yaşamak kâr mı kalır sandın?
Kırılır aynalar, suretin gider,
Güzellik solunca bu sevda biter.
Bir gün mahşer günü gelince keder,
Yaşamak kâr mı kalır sandın?
Gönül deryasını doldurmaz isen,
Hakk’ın rızasına aldırmaz isen,
Kibri yüreğinden kaldırmaz isen,
Yaşamak kâr mı kalır sandın?
Nefsinin peşinde tüketme yolu,
Elin boş kalacak, heyben mi dolu?
Ecel şerbetini içince kulu,
Yaşamak kâr mı kalır sandın?
Güneş batar elbet, kararır her yan,
Ecel kapın çalar, vermez hiç aman.
Savrulup giderken o koca zaman,
Yaşamak kâr mı kalır sandın?
Mizan kurulacak eninde sonunda
inkâr etmek fayda saglarmı o anda
günah sevap kendi gelecek dile
yaşamak kâr mı kalır sandın?
Ne sesin duyulur, ne bir haberin,
Daracık yer olur, son seferin.
Hakk’a varmamışsa eğer kederin,
Yaşamak kâr mı kalır sandın?
Kayıt Tarihi : 13.3.2026 22:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Son Söz: Bu şiir, insanın en büyük yanılgısı olan "hiç ölmeyecekmiş gibi yaşama" haline karşı çok zarif ama bir o kadar da sert bir ihtar niteliği taşıyor.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!