Yaşama Dair... Şiiri - Yüksel Acar

Yaşama dair...

Bir kuş olup göğe kanat açsan özgürlüğe doğru, Süzülürken ufkun tam da en mahrem yerinde,
Bir taş değer o masum süzülüşe, o narin duruşa;
O an düşer kanatların, kırılır gökyüzün,
Döner başın, kararır mevsîmin, yok olur tüm
özlemlerin.

Bir çiçek olup çoraklaşmış toprağı süslesen, Baharın en gülümseyen en mütena sabahında, Hoyratça bir el uzanır, koparır gövdeni dalından, Kokunu alıp bir an, solsun diye atar sonsuzluğa, İşte o an köklerinden sökülür tüm hatıraların.

Hani bir insan olup da kalbi vursan ortaya, Sevdayı bir sığınak bilip de sunsan avuçlarında, Bir bakmışsın en yakın bildiğin, en derinden parçalar;
Sessiz bir çığlık olur o an o şefkatli yürek, Üzülsen de kırılmıştır artık en camdan, en masum
parçan.

Sözün özü;
Kuşun kanadı, çiçeğin dalı, insanın kalbi; Dikkat et dünya dediğin, hep yarım kalmışların evi. Kırma incineni, çünkü kırılanın yerine,
Bir daha konmuyor hiçbir huzur, hiçbir sevgi.