Yaşam Gibi Şiiri - Ali Dost Gürgöz

Bir sonbahar daha bitti
Ama bu, bir mevsimin bitişi değildi
İnsan bazen
Bir ömrü kapatır gibi kapatır bazı günleri
Sessiz
Kimseye göstermeden

Kuruyan dal değildi giden
Hâlâ tutunacak gücü vardı belki
Ama zaman
Her canlıdan bir şey alır
En çok da
Kalma ihtimalini

Belki
Yaprakların ahengiydi eksilen
Rüzgârla yapılan o eski anlaşma
Ne zaman susulacağını
Ne zaman savrulacağını bilen

Uzun bir yaz geçti içimizden
Yaşam gibi
Güneş fazlasıyla kaldı
Gölge geç geldi
Sevinç büyümekte acele etti
Hüzün hep geriden yürüdü

Günler konuştu
Geceler dinledi
Bazı cümleler söylenmedi
Bazıları içte çürüdü
İnsan da biraz
Böyle yaşlanır zaten

Sonra bir an geldi
Koptuğu yeri kanattı zaman
Ne bir ses çıktı
Ne bir iz kaldı
Çünkü bazı acılar
Görünmek istemez

Savruldu yaprak
Bir hatıranın hafifliğiyle
Bir vedanın ağırlığı arasında
Gittiği yeri bilmeden
Ama
Bıraktığı yeri yaralayarak

Şimdi her rüzgâr
Aynı şeyi hatırlatıyor
Bazı yazlar biter
Ama yaşam
Hep eksik yerinden devam eder

Ve yaşam
Uzun bir yaz gibidir
Isıtır
Yaklaştırır
Sonra
Sessizce terk eder

Ama insan
Hep aynı yerde kalır
Koptuğu yerden
Özlemeye devam ederek