Yasadikca Ölümsüzlesir Ask

Birdenbire kaybolur
Bayırdaki yol yokuş ve zaman
Yoksul avuçlarında donmuş bir saatin buza kesen soğukluğu saklambacına girip çıkarak istasyon
Otların üstünde esen rüzgarlar gibidir ordaki hiç kimseye benzemeyen yalnızlık
Sayfalar arasında unutulmuş suskun yazılar gibi sararmış solmuşlar arasından bükülüp giderek
Toprağın tozunu silip süpürdükten sonra yeniden doğmaya ışıyan günün
Gökkuşağının
Çerçevesiz çıngıraksız zamanın
Buğulanan dem
Sarılan kol
Ve yapılmış bir şehşr gibi
Sarıldıkça ısınır sıcaklaşır güneş
İşledikçe bereketlenlr hayat, ıslanır Yağmur
Kolaylaşır yokuş dağ ve yol
Nevruzlaşır bahar
Her titreyişte çırpınan hasrete yakınlaşır yarın
Yaşadıkça ölümsüzleşir aşk
Ve sevdikçe güzelleşir insan

Seyfi