O, benim Anka kuşumdu…
O, bir devrilen ağacın köklerindeki sürgündü…
Üzerine hayaller inşa ettiğim bir idealdi…
O, düşman hattında cansiperane vuruşan askerimin son kurşunuydu…
O, kendinden geçmenin adıydı
Gurbetti, hasretti, cinnetti,
O bir intihardı…
Bir gün bir rüzgar esti
Masanın üstündeki kâğıtlar dağıldı
Göl bulandı
Ve
Neyin nerede olduğunu gördüm…
O tokat çarpmasaydı suratıma
Ortalık aydınlanmayacaktı
Kılıç düştü
Kılıcı ben aldım…
Bekir Şahin 2
Kayıt Tarihi : 12.01.2025 04:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!